DİL ;

Dil bilmeyen ilk insanlar, meramlarını ve olaylarını ifade etmek için çeşitli el kol ve mimik işaretlerine başvurmuşlardır. İnsanlar kalabalık gruplar halinde yaşamaya başlayınca geceleri karanlıkta işaretle sorunlarını anlatamaz olmuşlar. Bu nedenle insanlar nesneleri ve olayları işaretlemek, seslendirmek zorunda kalmışlar. Organik bir varlık olmayan dil, organik bir varlık olan insanın düşüncelerini, duygularını belirtmek için koyduğu işaretler sistemi olmuş. İşaretlere ses ve anlam verilince insanlar sorunlarını geceleri de ifade eder hale gelmişler.

İşte olayların ve nesnelerin işaretlenmesine, seslendirilmesine ve anlamlandırılmasına kelime diyoruz. Kelimeler doğmaz, onları insanlar yaratır. İnsanlar yaşadıkça  bu kelimeleri kullanmak zorundalar. Bu işaretler nesilden nesile aktarılır. Bazı kelimeler ihtiyaca göre yerini başka kelimelere bırakır.

Köyümüzde de yıllardan beri hep kulağımıza seslenen kelimelerimizi, yazı ile de gözümüze seslenir hale getirtmeye çalıştık. Hep sesine alıştığımız kelimeleri yazılı hale getirirken bazı kelimeleri ifade etmede epeyce zorlandık.

Dil bir toplumun sosyolojik kimliğinin ifadelendirilmesinde önemli etkenlerden biridir. Öztürkçenin en büyük özelliği olan ses uyumu neredeyse kelimelerimizin tamamında bulunmaktadır. Türki Cumhuriyetlerde kullanılan bazı kelimelerle köyümüzde kullanılan çoğu kelimelerin örtüşmesi ilginçtir.

Günümüz şartlarında işlerliğini kaybetmeye başlayan kelimelerimizin unutulmaması için, bunları gelecek nesillere aktarmayı bir görev saydık ve yazılı hale getirmeye çalıştık. Bu konudaki çalışmalarımız halen devam etmekte ve edecektir.

Saygılarımla